Zadośćuczynienie za krzywdę osobom najbliższym poszkodowanego w wypadku.

Więź rodzinna jako dobro osobiste.

Sąd może przyznać zadośćuczynienie za krzywdę osobom najbliższym poszkodowanego, który na skutek czynu niedozwolonego doznał ciężkiego i trwałego uszczerbku na zdrowiu.

Takie rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym. Córka powodów doznała w wyniku zawinionego błędu lekarskiego ciężkiego i nieodwracalnego uszkodzenia mózgu, którego skutkiem jest poważny uszczerbek na zdrowiu, w tym głębokie upośledzenie rozwoju umysłowego.

Ostatecznie, poza odszkodowaniem, rentą i zadośćuczynieniem zasądzonym na rzecz dziecka, Sąd przyznał rodzicom zadośćuczynienie na podstawie art. 23, 24 i 448 k.c. z tytułu naprawienia krzywdy wynikającej z naruszenia dobra osobistego w postaci prawa do niezakłóconego życia w rodzinie, gdyż ze względu na stan zdrowia córki zostali oni pozbawieni realnej możliwości kształtowania prawidłowych relacji rodzinnych z dzieckiem.

Sąd Najwyższy uznał bowiem, że należy uszanować dotychczasowy dorobek i potwierdzić, że szczególna więź emocjonalna pomiędzy osobami najbliższymi, wynikająca z przynależnego każdej z nich indywidualnie poczucia bliskości i przywiązania, nierozerwalnie związana z naturą człowieka i kształtująca jego tożsamość, stanowi wartość podlegającą ochronie prawnej na podstawie przepisów o dobrach osobistych (art. 23, 24 i 448 k.c.).

Wskazano również, że stanowisko to jest zgodne z europejskim standardem, który polega na intensyfikacji ochrony integralności nie tylko fizycznej, ale i psychicznej człowieka. Niezależnie od zróżnicowania regulacji prawnych i szczegółowych przesłanek, w orzecznictwie sądów europejskich występuje w związku z tym tendencja do przyznawania zadośćuczynienia bliskim osoby poważnie poszkodowanej w wyniku czynu niedozwolonego. Jest to ważny przejaw współcześnie kształtowanego, wspólnego systemu wartości, akceptowanego w opinii społecznej i europejskim systemie prawnym.

Uchwała składu 7 sędziów Sądu Najwyższego z dnia 27 marca 2018 r. w sprawie III CZP 60/17.